Wonder-Wereldje van een BAMmama

Mijn verhaal...

Welkom

mijn naam is Doke (° 01/12/1978) en sinds 16 september 2010 ook "mama" voor mijn prachtige dochter Ilona Aillish.

Gewoon... of toch net niet....

Om mama te mogen worden, moest  ik een hele procedure door. 

Dit omdat ik Bewust Alleenstaande Moeder ging worden!

 

Mijn vurige kinderwens

ik wist al heel vroeg dat ik mama wilde worden.

Als kind speelde ik niet zo heel veel met poppen, maar toch had ik 2 babypoppen, Tom & Tommy. Die 2 waren echt mijn kindjes.

Zelfs toen ik al te groot was om nog met poppen te spelen, nam ik hen stiekem bij me en beeldde me in dat dit echt mijn kinderen waren.

Toen een gynaecoloog rond mijn 16e zei dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen, stortte mijn wereld compleet in. Ik had geen enkel doel meer in mijn leven.

Maar ik weigerde dit te aanvaarden en was vastbesloten om toch ooit mama te worden met mijn prins op het witte paard!

Tja, die prins op het witte paard….

Daar moet natuurlijk ook weer een plaatsje voor vrij zijn in je leven en in je hart.... En dan moet je ook nog dé juiste tegenkomen.....                           

En dat is tot nu toe nog niet echt het geval bij mij. Tijd genoeg daarvoor!!!!!     Maar ondertussen tikte de biologische klok verder en mijn kinderwens werd alsmaar groter....

Ben dan als een zotteke info gaan opzoeken over BAMmama worden. Jaren heb ik erover gedaan, want aan zoiets begin je niet zomaar.                            Wat met het financiële, het alleen-zorgen voor een kindje, de opvang, hoe ervaren andere BAMmama's dit.... 

Ondertussen keek ik ook uit naar een huisje waar mijn kindje zich helemaal thuis zou voelen en op 9 februari 2007 werd de koop van mijn (ons) thuisje gesloten!

Met deze koop kon de meer concrete zoektocht naar info beginnen en daarmee ook de plannen voor het begin van mijn nieuw leven!

De eerste stapjes

Dinsdag 7 april 2009: eerste afspraak bij dr Palit, gynaecoloog in het ST-Trudo ziekenhuis St-Truiden.

Ik vertel haar over mijn plannen om BAMmama te worden. Zij verwijst me door naar Genk (waar ik op 13 mei terecht kon) en doet ook enkele vruchtbaarheidstestjes waarbij alles in orde bleek!

Woensdag 13 mei 2009 was wel eventjes een domper. In Genk behandelden ze geen alleenstaande vrouwen meer wegens problemen met vrouwen die ze hadden afgekeurd in het verleden. (Ondertussen zijn ze dus wel weer begonnen met het behandelen van alleenstaande vrouwen.)                                                                                                                                            Maar ze waren wel zo vriendelijk om voor mij een afspraak te regelen in het Leuvens Instituut voor Fertiliteit en Embryologie (LIFE) waar ze wel alleenstaande vrouwen met een kinderwens vooruit helpen.

Dinsdag 16 juni 2009: mijn eerste afspraak in LIFE. De gynaecoloog daar bekijkt de onderzoeksresultaten die ik bij heb en legt uit hoe de procedure in zijn werk gaat. Alvorens te kunnen starten moet ik eerst goedgekeurd worden, dus een selectieprocedure ondergaan. 3x een gesprek doen bij hun psycholoog en daarna legt hij mij voor op een teamoverleg alwaar ze bepalen of ik een geschikte BAMmama zal zijn....

De procedure

Vrijdag 10 juli 2009: mijn eerste gesprek.                                                        Vele vragen werden op me afgevuurd....
Besef ik de keerzijde van de medaille.
Wat doe ik met minder positieve reacties tegenover mijn plan om BAM mama te worden
Of ik nog broers en zussen heb en waarom mijn zus geen kinderen heeft
Wat ik gedaan zou hebben als niemand achter me stond
Hoe denk ik dat ik een kind gelukkig kan maken
....

Vrijdag 14 augustus 2009: het 2e gesprek.                                                     Hierin noemde de psycholoog de risico's op van het alleenstaande moederschap, risico's ivm hechting, niet los kunnen laten van je kind, verlatingsangst bij je kind....                                                 

Hij vroeg dan hoe ik tegenover deze risico's stond en of ik zeker was dat ik het BAM-schap niet onderschat....

Vrijdag 4 september 2009: het laatste gesprek....                                               Vragen over vroegere relaties. Wat als tijdens de hele procedure mijn prins op het witte paard ten tonele komt of wanneer ik zwanger ben of daarna?                                                                                     

Hoe groot is mijn kinderwens of maw hoeveel kindjes zie ik mezelf in de toekomst krijgen?   Hij vond me eigenlijk nog echt wel heel jong om aan de hele procedure te beginnen. Ik was de jongste op dat moment daar bezig om BAMmama te worden....

Besluit van de psycholoog na deze 3 gesprekken:                                               Ik ben een gezonde jonge vrouw, zonder kwetsuren met een heel grote kinderwens, iemand die hier zeer bewust en ernstig over nagedacht heeft! Zeer zorgzaam, wat ook wel risico's in kan houden ivm hechting, want mijn kind zou mijn alles zijn en altijd op de 1ste plaats komen! Maar vanuit mijn job als opvoedster ben ik me bewust van de risico's en sta er dus ook echt wel bij stil. Maar ik ben nog erg jong en heb nog alle kansen om op tijd mijn prins op het witte paard tegen te komen.

En dan was het wachten op hét telefoontje....

Ondertussen had ik tijd om deze gesprekken op een rijtje te zetten. Is deze weg wel de juiste voor mij. Twijfels, maar ik probeer deze te negeren....

In dit nadenken heb ik, net als tijdens de hele procedure, heel veel steun gehad aan mijn beste vriend. We hebben vanalles besproken, ik kon met al mijn twijfels bij hem terecht en omgekeerd.

Deze gesprekken in combinatie met de gesprekken in LIFE hebben mij serieus doen nadenken, vooral over al dan niet anonieme donor. 

Wanneer mijn beste vriend dan ineens tegen mij zegt dat hij gerust donor wit zijn omdat hij ergens ook wel de wens heeft zijn genen door te geven, maar dit nooit in een partnerrelatie zou kunnen (dat zou met een man zijn voor hem), heb ik het gevoel dat het laatste puzzelstukje mooi op zijn plaats komt en de puzzel perfect af is.... Vooral omdat ik datzelfde enkele nachten daarvoor gedroomd had en wakker geworden ben met het gevoel dat het hele plaatje zo klopte... Help, hoe moet het nu????????

Verwarring alom....

 

Hét telefoontje....

Vrijdag 2 oktober 2009: het verlossende telefoontje!!!!!

Ik ben goedgekeurd.

Dat ik nog zo jong ben, dat heeft wel wat in mijn nadeel gespeeld en ik zou ook moeten opletten niet te zorgzaam te zijn.                                                     Maar ze geven me het voordeel van de twijfel! Het hele team heeft geoordeeld dat ik bekwaam  ben om mama te worden!!

Met mijn eigen huis, mijn vast inkomen dat genoeg is om een kindje te onderhouden, mijn liefde voor mijn kindje in spé.....

 Yeah!

Ik ben gewoon goed bevonden om mama te worden, een heel goed gevoel!!!! Maar wat knaagt er dan toch zo.... Ergens weet ik het wel, maar hoe moet het anders....Vele "wat als?" vragen spoelen door mijn hoofd....

1 ding weet ik wel heel zeker: ik ben er klaar voor om mama te worden!!!

 

Donorbespreking

Dinsdag 13 oktober 2009 heb ik dan mijn afspraak in LIFE voor de donorbespreking. De dokter vraagt me hoe ik wil dat mijn kindje uit zal zien….

Tja…. Als hij of zij maar gezond is hé!!!! Cliché, ok, maar het is wel zo!!!

Komt er dus op neer dat ik het uiterlijk van mijn donor mag kiezen, allé, het is te zeggen, kleur haar, ogen…. Omdat ik hier niet echt een antwoord op had, heeft ze mijn uiterlijke kenmerken in de pc in gegeven. Blauwe ogen, donkerblond-bruin haar en mijn bloedgroep 0-.

Op dag 10 in mijn cyclus kan ik dan gaan voor bloedafname en echo en obv die resultaten kunnen ze bepalen wanneer de inseminatie zal plaats vinden.

Buiten op de stoep na die donorbespreking voelt alles toch niet geheel juist aan.... Is anonieme donor wel de juiste weg voor mij????

Diep in mezelf ken ik het antwoord!!!

 

 

De inseminaties

Woensdag 28 oktober 2009: de eerste inseminatie is een feit!!!!                     De eerste inseminatie... Toch wel wat gemengde gevoelens. Als ik nu zwanger ben, hoe gaat mijn kindje dan ermee om dat hij of zij nooit papa zal kennen? Hoe moet ik dat aanpakken om dat te vertellen? Heb ik wel de juiste beslissing genomen met een anonieme donor? Het voelt zo raar, misschien ben ik wel zwanger en ik weet niet eens van wie... En wat als.... ??????????? Waar ik zo lang over heb nagedacht, waarover ik echt dacht dat ik eruit was, waarvan ik zo zeker was dat dit de juiste beslissing was en nu voel ik me zo... De eerste 14 dagen wachten gaan in en ondertussen voel ik vanalles....         Zou dat een bevruchtingspijntje zijn, is dat innestelingspijntje, hmmm, ben ik nu misselijk en wat rammelt daar in mijn buik.... Oei, buikpijn, neee, hopelijk niet van mijn regels die in aantocht zijn of misschien net wel.... OF...                  Woensdag 11 november 2009: zwangerschapstestje negatief, terug die gemengde gevoelens....Traantjes.... maar ik ben niet zeker welk gevoel.... Jawel, ik weet wel welk gevoel: opluchting.... Dit was niet de juiste weg voor mij, vanaf nu volg ik mijn hart... Of toch niet...

Na lang nadenken, bel ik toch terug naar LIFE voor een volgende afspraak voor echo en bloedaname.

De dag van de echo en bloedname terug tranen als ik buitenkom, neen, ik mag mijn hartgevoel hierin niet negeren! In de namiddag bel ik naar LIFE met de vraag of ik de procedure daar op hold mag zetten. Dit is geen probleem, ik kan terug starten wanneer ik er klaar voor ben!

Ik kan het niet.... Ik kan het niet om voor mijn kind te beslissen dat hij/zij nooit zal weten van wie de andere helft van zijn/haar genen komt. Recht op roots, ik heb het zo vaak gelezen, maar nooit betekenis aan gegeven.... Maar die betekenis is voor mij o zo belangrijk!!!!

Het voorstel is, er is iemand die donor wilt zijn, dat voorstel had ik al van voor ik mijn goedkeuring in LIFE had.... En als ik hem niet kan vertrouwen, wie dan wel....

Dagen van nadenken en vanalles bespreken zijn begonnen en het voelt goed!!!

                                                                                                                     Woensdag 25 november 2009: 1ste x zelf getest de dag ervoor en ovulatietestje geeft een , 2e inseminatie is een feit; maar dus niet met zekerheid of deze nog op tijd was, maar proberen kan geen kwaad!!                En weer voel ik vanalles tijdens de wachtweken..... Maar geen gemengde gevoelens, want deze keer heb ik mijn hart gevolgd en ik voel dat het goed is, welk resultaat ook!      

Zondag 6 december 2009: de sint bracht me die dag een vreselijk kado: mijn regels... 2e inseminatie mislukt Nu weet ik wat het is om echt teleurgesteld te zijn. Maar niet wanhopen, wie weet voor mij, 3de keer goede keer!!!!

Doch was deze zondag wel een heel mooie dag als ik hier nu op terugkijk.....    Deze dag word op de zwangerschapskalender gezien als DAG 1 van iets heel moois.... Dag 1 van de 280 dagen, 284 in mijn geval :o)

Zaterdag 19 december 2009: op vrijdag 18 december terug een op het ovulatietestje, 3e inseminatie zal een feit worden, 1 telefoontje en alles komt in orde...00u24: de zwemmertjes kunnen aan hun tocht beginnen!                    Amaai, serieus gerommel in mijn buik een weekje later, elke keer ik iets wil eten heb ik al snel genoeg en voel me toch niet echt denderend, maar ja, met al die feestdagen en al dat eten ligt mijn maag wel wat overhoop en dat zal wel de verklaring zijn van die rare maagkuren....  

Zaterdag 2 januari 2010: 6u 's ochtends wakker geworden met maandstonden buikkrampen, allé, zo voelt het toch.... Geen zin om op te staan en ermee geconfronteerd te worden, maar dan uiteindelijk toch naar het toilet. Geen bloedverlies?????? Zwangerschapstestje gedaan, positief, maar tijdens die 2 minuutjes het dopje van die test er vergeten terug op te doen, zou dat dan wel juist zijn? 2de testje, maar te weinig urine, dus even gewacht en terug geprobeerd met dat testje, positief, maar ja, lees net dat ik een nieuwe test had moeten nemen, dat je geen 2x dezelfde test mag nemen als het eerst mislukt om één of andere reden, hmm, kan ik dat resultaat dan wel  vertrouwen.... Ai, geen 3e test in huis en kruidvat gaat pas binnen 2 uurtjes open.... 9u eindelijk kruidvat is open. 3e zwangerschapstestje POSITIEF!!!!!!!! Wauw, een super nieuwjaarskado. Het jaar begint al fantastisch mooi!!!! Maar die testjes, zijn die wel 100% te vertrouwen....

Ik ben zwanger.... Echt??? Neeee, serieus of wat???? Allé.... Ik voel aan mijn buik, maar die is nog net hetzelfde als daarvoor.... Ben ik echt zwanger???? Het wil nog niet echt doordringen.....

Maandag 4 januari 2010: Bloedtest bij huisarts wijst uit dat ik 4 weken en 1 dag zwanger ben!!!!!!Die test is wel 100% betrouwbaar :o) YES!!!!!

Donderdag 7 januari 2010 mijn zwangerschapsmapje van de huisarts gekregen!!!!!9 maanden na mijn eerst gezette stappen om BAM te worden, kan mijn leven als BAMmama echt beginnen: een klein wondertje groeit waarachtig in mijn buik!!!!!!

Nu is het officieel!!!!

Ik ben er helemaal klaar voor :o)